ppłk. Stanisław Nilski-Łapiński

Stanisław Kazimierz Marcin Łapiński ps. „Nilski”  – polski inżynier, podpułkownikSztabu GeneralnegoWojska Polskiego.

Ur. 24 stycznia 1891 w Warszawie, syn Tomasza i Teofili z domu Porowskiej. Wychowany w Łapach, studiował na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej.

Kurs podoficerski i oficerski ukończył będąc członkiem Związku Strzeleckiego.

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 1 i 5 pułku piechoty Legionów Polski.

Od stycznia do marca 1917 roku był słuchaczem elitarnego Kursu oficerów sztabowych i adiutantów wyższych dowództw w Warszawie.

W lipcu 1917 roku, po kryzysie przysięgowym został internowany w Beniaminowie. Zwolniony z internowania wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej, gdzie pełnił funkcję instruktora na kursach oficerskich.

W trakcie walk o Lwów w listopadzie 1918 roku był członkiem:

Naczelnej Komendy Obrony Lwowa,
szefem sztabu obrony Lwowa,
zastępcą komendanta Czesława Mączyńskiego.
Po wybuchu powstania wielkopolskiego brał udział w organizacji Dowództwa Głównego Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim.

W kwietniu 1919 roku, wziął udział w wyprawie wileńskiej, jako oficer operacyjny Sztabu Naczelnego Wodza.

W kwietniu 1920 roku, w trakcie wojny polsko - bolszewickiej kierował sztabem 15 Dywizji Piechoty Wielkopolskiej. Razem z dywizją wziął udział w wyprawie nad Berezynę, walkach odwrotowych, bitwie warszawskiej, uderzeniu na Mińsk Mazowiecki, ataku na tyły bolszewickiej 15 Armii, w walkach pod Lidą i Mińskiem. Na tym stanowisku wyróżnił się zdolnościami i osobistym męstwem. Po zakończeniu walk ukończył kurs informacyjny Sztabu Generalnego, kurs lotnictwa i kurs dowódców pułków saperów.

Od 8 lipca 1921 roku dowodził 70 pułkiem piechoty w Jarocinie.

Zmarł 16 lutego 1922 roku w Poznaniu, w następstwie szkarlatyny.

Jego pochówek w Poznaniu był wielką manifestacją, tak samo jak powtórny pogrzeb w 1934 r., kiedy ciało przewieziono na cmentarz we Lwowie. Uhonorowany najważniejszymi orderami i odznaczeniami wojskowymi, również pośmiertnie, w tym:

Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari (1921)
Krzyż Niepodległości z Mieczami – „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” (pośmiertnie w listopadzie 1933)
Krzyż Walecznych – czterokrotnie
Źródło: Wikipedia

Źródło zdjęć: Łapskie Towarzystwo Regionalne im. ppłk. St. Nilskiego-Łapińskiego